"BĘDĘ PŁOSZYŁ TWOJE KONIE PANIE"           Łunę cmentarzy widać   z daleka mówiące światło ...o losie człowieka o czasach pięknych...gdy.. z nami żyli o pamięci o nich... gdy.. nas opuścili Białe chryzantemy mówiące o  niebie u  Pana jesteś...teraz gości ciebie "Królestwo Twoje" upiększone złotem na  grobie stoją..chryzantemy złote płomyczek pamięci....uroczyście zapalony  za szybko odeszłaś...jestem rozżalony zostawilaś  syna...byłem zrozpaczony "on"przyszedł w nocy....byłem zasmucony "Siedem białych rumaków......zjawiło się we śnie wstałaś z łóżka ...... troszeczkę za wcześnie?! do złotej karety wsiadłaś..z izby progu cieszyłaś się ,nie cierpiąc...uśmiechałaś się znowu..."  tysiące płomyków świeci... w tym cmentarnym zmroku barwy jesieni..  chowają się wokół ptasie melodie ...jak na "zawołanie" niech im śpiewają....aż po zmartwychwstanie   nie zabieraj mi bliskich .....co, ja mam z tego ? pójdziemy kiedyś.....do Raju Bożego Och..będę płoszył Twoje konie ....Panie !! odkryją lekarstwo .... niech się tak stanie.... RILU Wiersz dedykuję chorym na SLA i opiekunom